Dzisiaj pare slow komentarza chcialbym poswiecic polonijnemu srodowisku rajdowemu. Ameryka od zarania dziejow motoryzacji wyscigami stoi. Wyplywa to z bardzo prostego faktu. Znajdujace sie na poczatku XX wieku w gospodarczych powijakach Stany nie dysponowaly, tak jak Europa, systemem drog, umozliwiajacym organizowanie rajdow. Jedynym wyjsciem dla nowo powstajacej rywalizacji sportowej byly owalne klepiska zwane szumnie torami. Slowo "rajd" zastapiono slowem "wyscig"… I tak juz zostalo do dzis. Dlatego NASCAR – arena lewoskretnych samochodowych mutantow cieszy sie tak ogromna popularnoscia.
Sport rajdowy w USA dopiero teraz zaczyna wynurzac sie z podziemia na swiatlo dzienne. W tym zmudnym i powolnym procesie obecni sa takze przedstawiciele srodowiska polonijnego z Chicago. Juz w latach dziewiecdziesiatych ubieglego stulecia Mirek Babinski, Darek Bosek czy Jan Rek pojawili sie na rajdowych trasach. Stanowili male, skromne, ale za to dosc zwarte srodowisko, mogace liczyc na pewne wsparcie nie tak dawno powstalego polonijnego klubu samochodowego. Zabawa w sport to bardzo drogie hobby, wiec kazdy rodzaj wsparcia jest zawsze mile widziany. Klub sponsorem wielkim nie byl, ale przyjazna, mila atmosfera poparta drobna pomoca pozwalala optymistycznie patrzec w przyszlosc.
Od tamtych czasow minelo dzisiec burzliwych lat. W tym kresie przybylo kierowcow, jak chocby bracia Borowicz, Grzesiek Drozd, Jurek Cienkosz, czy pamietajacy poczatki Kaziu Pudelek. Jazda po lesnych drogach stala sie jeszcze drozsza i czasami i niebezpieczna, o czym przekonal sie Piotr Wiktorczyk w 2004 r. Jego majatek warta rajdowka zaledwie w kilkadziesiat sekund zamienila sie w kupe dymiacego zlomu.
Wspomniany wyzej klub stal sie arena wojen, bitew i podzialow, a takze oscia w gardle na drodzie do jakiegokolwiek porozumienia. Od pewnego czasu dzialajacy pod nazwa "Polish Automobile Club of America" zupelnie porzucil wspieranie sportu rajdowego. Milosciwie panujacy do lat jedenastu prezes Marek P. ograniczyl sie do parkingowych zabaw zwanych potocznie "scigawkami" i … nabijania kabzy (prywatnej), jak twierdza co niektorzy. Lista zarzutow pod adresem Pana prezesa jest znacznie dluzsza, ale nie chcialbym sie na ten temat w tym momencie rozpisywac. Uwazam, ze bardziej odpowiednie bedzie poproszenie o zabranie glosu samych zainteresowanych, czy tez poszkodowanych. W ubiegly weekend probowalem skontaktowac sie z honorowym prezesem klubu, z czlowiekiem, ktorego daze wielka sympatia, Wojtkiem W., aby ewentualnie, przy odrobinie dobrej woli, przedyskutowac nabrzmiale problemy. Niestety, moje dwukrotne proby pozostaly bez odzewu.
Marzy mi sie zakonczenie takiego stanu rzeczy z jakim mamy doczynienia od dluzszego czasu. Nasze male, sportowe srodowisko powinno sie jednoczyc, a nie dzielic. Prezes i jego wspolpracownicy, ktorzy nie potrafia pogodzic zajmowanych stanowisk z uczciwosica, a prywate przedkladaja nad interes ogolny – powinni odejsc.
Z drugiej strony brak reprezentacji na arenie ogolnokrajowej, a takze coraz mniejsza aktywnosc w srodowisku polonijnym, czego dobitnym wyrazem jest nieobecnosc klubu (po raz pierwszy w historii istnienia tej organizacji) podczas Parady 3 Maja, swiadczy o coraz wiekszym organizacyjnym skostnieniu. Jestem przekonany, ze wlasnie nadszedl czas na zmiany. Prezes powinien ustapic, a wtedy spekulacje: ukradl, czy nie ukradl, oszukal czy tez nie, straca jakikolwiek sens. Ale czy to jest mozliwe… przeciez pieniadze nie smierdza.
Artur Partyka
