Założyciel portalu Wikileaks Julian Assange, poszukiwany listem gończym przez Interpol, jest w Neapolu. A dokładnie w tamtejszej szopce na słynnej ulicy pracowni szopkarskich San Gregorio Armeno, odwiedzanej przez dziesiątki tysięcy ludzi.

Stany Zjednoczone, jedno z największych i najbogatszych państw świata, są wyjątkowo biedne w tradycje historyczne, którymi można się powszechnie chwalić. Przyczyna tego leży nie tylko w tym, że jest to państwo liczące sobie zaledwie 234 lat, ale i w braku tu wielkich wydarzeń historycznych - poza wojną domową i stworzeniem pierwszej w świecie demokratycznej konstytucji. A przecież od najdawniejszych czasów wiadomo, że kultywowanie obyczajów, czy wierzeń, podobnie jaki i pamięci o różnych wydarzeniach urastających do tradycji - stanowi jedno z najmocniejszych więzów każdej społeczności. Bo też większość z nas kocha wracać co pewien czas do tych samych wspomnień, rytuałów, a nawet w ten sam sposób zastawionego stołu.

W komisariacie policji.
Petent: - 13-tego maja wyszła z domu moja żona i dotychczas nie wróciła.
Policjant: - 13-tego maja?.. A dziś jest już 26-ty i przez trzynaście dni pan tego nie zgłaszał?..
Petent: - Chciałem do końca upewnić się, że cyfra „13” jest rzeczywiście dla mnie szczęśliwa!
 

No i mamy 13 sierpnia, a do tego piątek!
Większość ludzi zdecydowanie twierdzi, że liczba 13 jest nieszczęśliwa. A jak już - nie daj Boże! - trzynasty dzień miesiąca spotka się z tygodniowym piątkiem, to nieszczęście podwójne! Jest więc wyjątkowa okazja, żeby z tak zwanym przymrużeniem oka zastanowić się nad tą 13-ką.
     

Ku przypomnieniu niektórym komentatorom: co to jest satyra?

Władysław Kopaliński - „Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych”. „Satyra, to aktualny utwór literacki, wyszydzający,chłoszczący, ośmieszajacy indywidualne albo społeczne wady i przywary, zło i bezprawie.”

Odnosząc się do komentarzy w poprzednim odcinku „Śmiechoterapii” pozwolę sobie wyjaśnić, że moja współpraca z progressforpoland odbywa się na zasadzie pełnej niezależności i nie jestem podporządkowany żadnym „mocodawcom” łącznie z red. Andrzejem Jarmakowskim. Insynuacje, że na każdy krytyczny wpis mobilizujemy czeredę komentatorów piszących o mnie pozytywnie, są wręcz żenujace dla tego kto to wydumał i ujawniają jego odchylenie od normy rozsądnego myślenia. A już szczególnie dobitnie świadczy o tym megalomańskie rozpisywanie się o problemach, które nie mają nic wspólnego z zamieszczonym przeze mnie materiałem. Podkreślam, że moim jedynym mocodawcą jest mój satyryczny pogląd na zło i głupotę, które występuja wokół nas - choć na szczęście w mniejszości naszego społeczeństwa.

Tych z Państwa, którzy nie mieli okazji zapoznać się z informacją zawartą w pierwszym odcinku „Śmiechoterapii” o celu prezentowania cyklu materiałów satyrycznych do śmiechu - pozwolę sobie poinformować, że chcemy w tej formie przyczynić się do rozładowanie politycznych stresów społeczności polonijnej i przywrócenie jej trzeźwości w ocenie sytuacji w naszym kraju.

Ponieważ obecnie nastrój w naszym kraju, a więc siłą rzeczy także w społeczności polonijnej, można zaliczyć do kategorii raczej ponurych - i to nie tylko za przyczyną tragedii smoleńskiej, ale i przedwyborczej sytuacji politycznej - postanowiłem wszystkim nadmiernie zestresowanym zaproponować poddanie się... śmiechoterapii.

Popijałem piwo w Port Ed. Nie byłoby w tym niczego ekscytującego, gdyby nie jedno spojrzenie. Zdziwione. Później następne. To drugie zdziwione najpierw, a później rozbawione. Oba skierowane raczej nie na mnie, tylko na szklankę z piwem.

Pozwalam sobie przypomnieć Państwu postać Charlesa Louisa Montesquieu (1689-1775) - potocznie zwanego Monteskiuszem - francuskiego filozofa, prawnika i polityka, jednego z najwybitniesjzych przedstawicieli oświecenia. A są ku temu dwa powody: